Szklarska Poręba - Ogólnie

Szklarska Poręba położona jest w południowo-zachodniej Polsce, u zbiegu trzech granic Polski, Czech i Niemiec. Jest miastem położonym w

Karkonosze

dolinie rzeki Kamiennej na wys. 440-886 m.n.p.m. Od południa nad miastem dominuje Szrenica (1362 m npm), od północy Góry Izerskie z Wysokim Kamieniem i Czarną Górą, zaś od wschodu wzniesienia Przedgórza Karkonoszy oddzielają miasto od Kotliny Jeleniogórskiej. Miejscowość podzielona jest na Szklarską Porębę Dolną, Średnią i Górną. Najbardziej rozległa jest Górna z dzielnicami: Śródmieście, Marysin, Szklarka, Biała Dolina i najwyżej położoną kolonią w pobliżu przejścia granicznego do Czech - Jakuszyce. Szklarska Poręba zajmuje obszar 76 km2 z czego aż 86% stanowią tereny leśne.

Historia Szklarskiej Poręby związana jest z rozwojem hutnictwa szkła, z poszukiwaniami szlachetnych kamieni i kruszców, a od połowy XIX w. z turystyką.

Karkonosze

Pod koniec XIII w. tereny Szklarskiej Poręby zostały kupione przez zakon Joannitów z Cieplic w celu poszukiwania złota i szlachetnych kamieni. W połowie XIV w. w mieście powstała pierwsza huta szkła. Późniejszym właścicielem terenów oraz inicjatorem powstania kolejnych hut była rodzina Schaffgotschów. Karkonosze były penetrowane przez poszukiwaczy skarbów ziemi, przybyłych tu z zachodniej Europy zwanych Walończykami.

Nazwa Szklarska Poręba wiąże się z "wędrującymi hutami szkła", gdyż na szklarskich porębach powstawały osady pasterskie, które dały początek dzisiejszemu miastu. Dzisiejsza nazwa miasta została ustalona przez Instytut Śląski w 1946 r. Przez kilkaset lat hutnictwo szkła było wiodąca dziedziną gospodarki. Duży wpływ na historię Szklarskiej Poręby miało przybycie grupy czeskich protestantów - emigrantów religijnych, którym na osadnictwo zezwolił hrabia Schaffgotsch, w ten sposób powstała osada Marysin u stóp Szrenicy. Na kartach historii regionu zapisali się laboranci z Czech produkujący ziołowe specyfiki. Na przestrzeni XVII-XVIII w. powstawały kolejne osiedla i tak na początku XIX w.

Widok ze Szrenicy

Szklarska Poręba stała się jedną z największych wsi sudeckich. Głównym źródłem dochodu miejscowej ludności była praca w lesie, wytop szkła oraz uprawa ziemi i pasterstwo. Budy pasterskie na wysokogórskich halach dały początek dzisiejszym schroniskom górskim. Od połowy XIX w. zaczęła intensywnie rozwijać się turystyka.

Chęć poznania uroków górskich wędrówek oraz piękno okolicy spowodowały, że Szklarska Poręba stała się bardzo znaną stacją klimatyczną i turystyczną Dolnego Śląska. Przełomem było wybudowanie drogi z Piechowic przez Przełęcz Szklarską do Harrachova w 1847r. oraz linii kolejowej z Jeleniej Góry do Tanvaldu. Od tego momentu Szklarska Poręba stała się znanym centrum turystyki i sportów zimowych.

Po 1945 roku większość bazy noclegowej miasta przeszła na własność Funduszu Wczasów Pracowniczych i Szklarska Poręba stała się jedną z

Barania Góra

najbardziej znanych miejscowości wypoczynkowych w Polsce. Ważnym dla rozwoju turystyki wydarzeniem było wybudowanie w 1962 r. Kolei Linowej "Szrenica". Istniejące w Szklarskiej Porębie walory wypoczynkowe pozwalają na aktywny wypoczynek turystom nie tylko w sezonie narciarskim, ale praktycznie przez cały rok.

Miasto jest największym ośrodkiem sportów zimowych w polskich Sudetach. Centrum narciarskim jest masyw Szrenicy oraz okolice Łabskiego Szczytu, na których zlokalizowanych jest 5 tras zjazdowych o łącznej długości ok. 20 km, o różnym stopniu trudności. Szklarska Poręba jest największą stacją klimatyczną Dolnego Śląska. Warunki klimatyczne, które panują w tym regionie porównywalne są do walorów miejscowości alpejskich położonych na wysokości powyżej 1200 m npm.

Głównym atutem Szklarskiej Poręby, jako ośrodka sportów zimowych, jest długo zalegającą pokrywa śnieżna średnio przez 110 dni w roku, co sprawia, że stanowi prawdziwy raj dla amatorów "białego szaleństwa".